Morgenochtend vertrekken we. Tenminste dat was de bedoeling. Maar het plan diende herzien te worden omdat de auto nog even niet terug is van de APK, en ze zaterdagochtend eerst nog even een per koeriersdienst afgeleverde remschijf moeten monteren. En mocht dat onverhoopt niet lukken, dan wordt het plan B, waarvoor ik inmiddels mijn lieve schoonmama al zo ver heb gekregen….

Dus, morgenmiddag vertrekken we. Naar Landgraaf, to the Pinkpop. Me, myself & I en mijn 2 koters; de zoon en de prinses. De vrouw blijft thuis en verheugt zich op 3 dagen rust. Zelfs de rekening van de autodokter kon haar humeur niet bederven.

Terwijl de prinses al vast zich te hyperventileren over al die wereldacts die ze gaat zien, en de zoon nog even snel wat extra zakcenten voor bier bij elkaar ‘sit’, mag ik de logistieke voorbereidingen verzorgen, en vergeet ik bijna waarom ik ook alweer met de happy family naar Pinkpop wou. Files, regen, natte tenten inpakken en kids die de laatste centen uit je zak zeuren en dan dinsdag vroeg gezond weer op…

“Je wordt ouder pappa, geef het maar toe”, zingt een kalende Peter Koelewein vanachter uit mijn associatief geheugenstelsel.

Maar meteen daarop weet ik het weer. Waarvoor ik vertrek. Ik ga naar Iggy en de broertjes Asheton. Om nog één keer kritiekloos fan te mogen zijn. Geen zoon en prinses die me dat onthouden.

Het ligt er al weer een paar jaar. Boven op een stapel boeken. Somewhere in Yo!’s place. Voor een eurie gekocht op de een of andere rommelmarkt. Ik had het natuurlijk dáár moeten laten liggen, in plaats van op een stapel boeken. Het kwam daar zeker zo goed tot zijn recht. Maar gedane zaken nemen geen keer, dus ligt het nou op een stapel boeken: een startersdoos Hitcar van de firma Faller.

Als kind kon ik daar uren mee zoet zijn, samen met mijn vriendjes. Na een tijdje al mijn zakgeld omgezet te hebben in onderdelen en autootjes, kon ik met gemak mijn hele kamer volbouwen met loopings, schuine bochten en doorstarters. Je kon er alleen maar met originele Faller-autootjes op rijden. De goedkopere Matchbox-autootjes waren te zwaar en kieperden uit de eerste de beste looping. Knikkers gingen trouwens ook. Die waren ook uitermate geschikt om er mét de zogenaamde snelstarter vanuit het raam mee op duiven te schieten.

De onderdelen die mijn pubertijd hebben overleefd, liggen nog steeds ergens op de zolder bij mijn ouders te wachten op het moment dat de met vergeeld plakband bijeengehouden kartonnen deksel verwachtingsvol wordt opgetild. Ik zou natuurlijk bij een volgend bezoekje aan mijn ouders deze relikwieën kunnen meenemen en de happy family bij thuiskomst blij maken. Zo veel moeite zal het toch niet kosten om nog een stapel boeken te bedekken? Maar voorlopig dus toch nog maar even niet.

En toch. En toch. Alleen al vanwege dat fantastische jaren zeventig logo waar ik elke avond op uitkijk, mag het nog jaren pontificaal in de weg blijven liggen.

Niet dat ik het heel erg vind of zo, hoor! Zo’n vrije dag. En over een dikke week nog weer een. En eigenlijk best wel jammer dat we daarna weer ruim een half jaar moeten wachten voor de eerstvolgende Vrije Dagen, waarvan ik overigens dan weer wel moet hopen dat ze niet in het weekend vallen, wanneer ik anno nu sowieso al vrij ben. Dat is Absoluut een voordeel van Hemelvaartsdag en Pinksteren boven kerstmis.

En ik moet zeggen dat ik deze Vrije HemelvaartsDag weer prima ben doorgekomen, net zoals ik over een dikke week die Vrije 2^e PinksterDag weer prima denk door te komen, ergens in Landgraaf. Maar dit alles terzijde.

Want waar het nu om gaat, is dat ik na al die Vrije HemelvaartsDagen in mijn leven, nog steeds niet weet waarom ik vrij heb, net zo min als ik weet waarom ik over een dikke week nogmaals getrakteerd wordt op een arbeidsvrije dag. Wat valt er in Godesnaam te vieren?

Als getogen goddeloze weet ik het niet. Maar wat mij meer frappeert; mensen in mijn nabije omgeving, die wel tijdens hun jeugd en/of daarna het heilzame Woord Gods hebben mogen smaken, kunnen mij het niet duidelijk maken.

Dat kan natuurlijk komen door de beperkingen van mijn metafysisch denkraam. En de moeite die ik daardoor heb met begrippen als heilige geest, pardon, Heilige Geest –among other things-.

Meer nog dan het onvermogen te begrijpen wat we vieren, word ik geplaagd door een licht gevoel van onbehagen, dat mij meldt dat ik Hem eigenlijk niet verdien, die Vrije Dag. Dat ik daar als buitenstaander geen Recht, pardon recht, op heb.

En als ik daar dan al geen recht op heb, waarom verplicht onze seculiere staat mij dan deze Vrije Dag te hebben? Of staat er in de grondwet toch ergens geschreven dat Nederland een constitutionele Gristelijke monarchie, pardon Monarchie is? Is het niet veel eenentwintigste eeuwser om in plaats van religieuze feestdagen meer nationale, of voor mijn part Europese feestdagen te hebben? Allemaal vrij op de dag dat we in 1988  Europees kampioen werden, of dat de Europese Unie werd opgericht….

Ik ben voor.

Een van de gevolgen van mijn computicrash was dat de map ‘Mijn Muziek’ ook direct opgeruimd staat netjes was. Niet dat er erg veel op stond hoor! Ik ben gewoon zo’n type die liever een grammofoonplaat opzet, dan een MP3tje, en ook nog steeds niet al zijn obscure casettebandjes heeft weggemieterd. Door mijn hardnekkige vinylverslaving is ook mijn CD-verzameling incompleet. En ik ben ook al geen muziekdownloader.

Eigenlijk gebruikte ik mijn kompjoeti alleen om er mijn MP3-speler te vullen, voor als ik weer eens de nachttrein in zou moeten. En met het overlijden van die MP3-speler, al weer enige maanden terug, lag “Yo’s! playlist” eigenlijk vooral een beetje digitaal stof te vangen.

Een paar weken terug, alweer, kreeg ik voor mijn meest recente happy birthday een nieuwe MP3-speler van de happy family. Een stemmetje in mij vertelde dat het tijd werd dat ding uit te pakken. En te vullen. Maar waarmee? Yo’s playlist was immers nog lever dat het hoofd van Bonny sint Clair!

Dit keer heb ik de zaak toch maar eens wat serieuzer en gestructureerder aangepakt. Inmiddels stuiter ik over het toetsenbord, voortgestuwd door Underworld. En voor het eerst heb ik het gevoel dat mijn computicrash iets heeft opgeleverd.

Hoewel de verkeerslichten op groen stonden, en ik wind mee had, was ik te laat. Dat gebeurde wel eens. De mannen waren al klaar met inzwemmen. Met een welgemeend “Je bent te laat Yo!.en nou als de sodemieter dat water in!” werd ik begroet door de trainer. Kees. En Kees had er zichtbaar zin in, want het was zijn laatste training van het seizoen. En dan heeft Kees altijd de neiging om 4 maanden conditietraining in 1 uur te stoppen. Vandaar dus ook, dat ik moest opschieten.

En met zijn welluidende stem brult Kees vervolgens een kwartier lang de volgende commando’s:

BAANTJE VLINDER HEEN. ONDERWATER TERUG.

EN NOG MAAR EEN KEER.

4 BAANTJES BORSTCRAWL SPRINT MET KEREN LOS VAN DE KANT.

En nog zo wat variaties op het thema.

Na 5 minuten beginnen de eersten naar adem te happen, om weer 5 minuten vertwijfeld af te vragen of dit nog gaat stoppen.

Na nog weer 5 minuten vindt Kees dat iedereen voldoende verzuurd is.

ALLEMAAL EEN BAL EN MET 2 HANDEN OMHOOG WATERTRAPPELEN NAAR DE OVERKANT galmt het door het zwembad, waarna hij nog wat mannen vooruit vloekt en verwenst. Dat helpt. Blijkbaar. Maar de benen doen flink pijn.

Na nog wat baloefeningen is er nog tijd over voor een partijtje. De talentloze jeugd, kalende goaltjesdieven en cracks van toen op de rand van pensioen, die tesamen het bad bevolken, laten zich gewillig opdelen. Partijtje betekent hangen aan je tegenstander, een actieve vorm van uitrusten.

Maar zoals gezegd heeft Kees er zin in. Hij brult, en vloekt en tiert als in zijn beste dagen. WAT HEB IK NOU GEZEGD!!!! ZWEMMEN. PASEN DIE BAL!! En even lijkt het weer alsof een hartaanval even onvermijdelijk als nabij is. Compleet rood aangelopen van machteloosheid en woede zenuwinzinkt hij “DAT HEBBEN WE ZOJUIST NOG GEOEFEND. KIJK NOU TOCH EENS!!!

Tot hij een paar minuten later lacht en volkomen rustig zegt: “Jongens. Ga maar douchen. Ik kan jullie niks meer leren.” De talentloze jeugd en de kalende cracks op de rand van hun pensioen, en alles wat daar tussen zit, hijst zich uit het water: “bedankt Kees”.

Al sinds mensenheugnis worden we getraind door Kees. Voor mensenheugnis was Kees trainer van hoofdklasseteams. Menige pleger van de nationale ploeg werden door hem gedrild en naar voren geschreeuwd. Iedere week klimt Kees, inmiddels in de zestig, in zijn auto om

15 kilometer

verder op een stelletje uitgeleerden proberen iets bij te brengen. Want als trainer streef je naar het hoogst haalbare, toch? 

De zoon is 16 geworden! En terwijl hij druk bezig is om een man te schijnen, vliegen mijn gedachten terug naar die wat winderig koude voorjaarsdag in 1991, en nog verder terug, naar mijn 16^de levensjaar, die gevuld was met muziek, uitgaan en kalverliefdes, en het gevoel dat het leven aan het gebeuren was, en ik daar midden in stond.

Nieuwsgierig geworden naar mijn eigen toen, graaf ik in mijn boekenkast mijn “Popagenda” uit de kast, waarvan de kaft bijeengehouden wordt door een Pinkpop-sticker. Ik ging toen voor het eerst naar Pinkpop. Dit jaar ga ik voor de tweede keer, met de kinders… want pappa wilde graag Iggy Pop met de Stooges zien, voordat ze in het zorgtehuis voor bejaarde rockers worden opgeborgen.

En ik blader langs het lesrooster met langvergeten leraren, langs entreekaartjes van langvergeten pophelden, en vergeten weg te gooien stencil Neêrlands met de ouddietsche teksten van Heer Halewijn en Het Daget in het Oosten, langs een advertentie waarin Sjef van Oekel mij Coca Cola aansmeert. Maar ook langs –al dan niet ingeplakte- foto’s van Iggy Pop, The Police (groeten aan Epi) en een pagina uit de Bescheurkalender van het Simplistisch verbond: “Als er ’s winters iemand stapelgek is met de arme vogeltjes, dan is het Anneloes wel!” als tekst bij een langvergeelde foto van een vogelhuisje met een playmobiel-inrichting..

Tot ik op de pagina van mijn geboortedag aankom en ik lees: Yo! Bijna volwassen… en; when there’s peace, there are no people. When you want peace, destroy the people.

Bijna volwassen. Blij dat ik dát niet meer hoef te zijn.

Het had zich al aangekondigd, zoals ik in 1 van mijn laatste logjes had geschreven. Format C dus. Wat volgde was een reïnstallatieproces, dat niet geheel vlekkeloos verliep. Windoos zat er al wel weer snel op, maar liep toch niet écht lekker. De eerste dagen was het behelpen met webmailen en kladblokken, en spider solitaire…. Gelukkig zat na een aantal dagen Office er weer op, en kon er weer een beetje gethuiswerkt worden, terwijl onderwijl toch vooral de kompjoeter verder moest worden volgestouwd met drivers, en tegelijk moest worden voorkomen tot mijn digitale hangplek weer zou volstromen met pop-ups. En dergelijke.

En met het herinrichten begon de ellende eigenlijk meteen weer opnieuw. Steeds meer programmaatjes liepen vast, ik kon niet meer bij mijn mail. Gelukkig liep spider solitaire als een zonnetje. Naar mijn weblog durfde ik al helemaal niet meer. Bang dat spontaan de opmaak zou veranderen. En al snel, en meer en meer, ook omdat ik mij schaamde voor het feit dat ik mijn weblog en mijn lezers zo verwaarloosde. En al die bezorgde reply’s die nog moesten worden beantwoord… Bovendien had ik een geldige reden…: eerst maar eens de kompjoeter op orde brengen voordat de tijd weer in ledigheid mocht worden doorgebracht met loggen. En moest btw de high score van spider solitaire ook niet worden gebroken? En, en, en… was het niet fantááástisch weer!

Gisteren en vandaag toch maar opnieuw alles er af en opnieuw er opgegooid. En voor ik mij weer ga buigen over de vraag op hoeveel pixels en kleuren ik mijn monitor wil installeren, nu toch eerst maar eens een logje uitgepoept. En het voelt eng. Alsof ik opnieuw moet leren schrijven. Alsof ik mij opnieuw moet voorstellen: “ Aloha, lieve mensen. Sorry dat ik er even niet was. Maar ik ben Yo! En houd van grappa”.

Ik kwam hem voor het eerst tegen in 1984. Twee maanden nadat ik de studentenflat met anti-zelfmoordramen in Amsterdam Noord had weten te verruilen voor een hok in een studentenhuis in het hartje van de big city, kwam hij in de kamer naast mij wonen. Iets maakte dat ik direct een hekel aan hem had. Misschien dat het kwam door de manier waarop hij zijn naam uitsprak: Duubwààh. Hij was een rijke linkse rechtenbal, die té zelfverzekerd plat Amsterdams praatte, met af en toe zo’n Limburgse uitglijer. En de Simple minds waren natuurlijk gewoon fake, dus zeker niet de beste band ter wereld. Duubwààh moest derhalve bij tijd en wijle flink hard afgezeken worden. En niet alleen door mij.

De manier waarop hij joviaal Marlboro’s uitdeelde herinnerde mij steevast aan de jochies die op het schoolplein snoep uitdeelden om eventjes ergens bij te mogen horen -ik bedoel staan-. En dat gaf hem iets triestigs. Eigenlijk was hij zo’n onzeker tiepje die zijn weg als student probeerde te vinden in het very exiting coky Amsterdam van de jaren tachtig. En deed ik dat ook niet, op mijn manier?

Erg lang bleef ik niet wonen in het hok en ik ‘kreeg’ een 30 meter lange etage in het gekraakte ANP-gebouw in de Spuistraat. D. bleef nog jaren wonen in het hok, de loser. Af en toe kwam ik hem nog wel eens tegen en dan knikte ik. En daar bleef het bij. Tot ik hem niet meer tegenkwam.

Halverwege de jaren negentig kwam ik hem opeens weer een paar keer tegen, beroepsmatig. Ik was muziek & evenementenprogrmmeur in het clubcircuit en hij produceerde een tourtje van de Kunstbende langs datzelfde clubcircuit. Een kleine 5 jaar later ontmoetten wij elkaar weer, tijdens een landelijke meeting van rechtswinkelcoördinatoren..

Vandaag kwam ik hem weer tegen, tijdens een treffen van hoofdstedelijke welzijnsmanagers. De irritante trekjes waren gebleven. Nieuw was het gevoel van ‘fellow travellerschap’. Misschien moest ik maar eens een kopje koffie met hem drinken…

Het zat er al een tijdje aan te komen. Bepaalde programma’s liepen niet meer zo lekker en bij het opstarten wilde hij steeds opnieuw een schijfcontrole uitvoeren. De laatste weken moet ik hem ‘hard’uitzetten om te voorkomen dt hij opnieuw opstartte.

Steeds weer pastte ik mij aan aan de nieuwe opstandigheden. Zo ook vandag, toen die opeens besloot helemaal niet meer op te starten. Dus huppetee. Format C. En dan maar opnieuw windoos installeren. En de rest natuurlijk. Maar daar ben ik nog maar even niet aan toe gekomen.

Ik heb dus iets om te doen. Niet dat ik er naar uitkijk. Maar toch… Aan de andere kant. Hij is nu wel lekker schoon en snel…

Maar eerst ga ik maar even een paar daagjes de frustraties van mij afslaan tijdens een weekendje rollenspelen. Dus Inna, Hochi, Nago en alle anderen. Opgepast, want here I come…

Lang voordat de internet PC bestond wist ik alles van popmuziek. Op de radio kon je bij de VPRO, KRO en VARA de betere nieuwe muziek horen  In muziekkrant OOR of het engelse NME las je de recensies of achtergrondachtikelen. Daarnaast bracht ik hele dagen door in de betere platenzaak van de stad, al scrollend door de bakken met nieuwe releases of koopjes. En als er dan eventueel even echt niets te doen was, dan was daar nog altijd de popencyclopedie, die van buiten geleerd kon worden.
Het kon niet uitblijven, dus maakte ik van mijn fetish mijn beroep. Ik werd programmeur in het clubcircuit, organisator van popfestivals en bestuurder van een muziekverzamelgebouw. Maar dat was toen…

In een van die hoedanigheden werd ik geconfronteerd met het fenomeen popkwis. Als plaatselijke popbobo moest ik daar aan meedoen, volgens de andere kenners. Om mijn onmetelijke kennis van poptrivialiteiten te meten met les autres. Maar op de een of andere manier wist ik mij steeds te onttrekken aan dit ritueel. Keer op keer wist ik een geldig excuus te produceren aan dat gebeuren, waar mijns inziens niets te halen viel.

Tot vandaag. Een oude kennis belde op en wist mij te vertellen dat hij had gehoord uit betrouwbare bron dat ik heel graag wilde meedoen, maar dat ik geen team op de been kon brengen, en dat hij nu een team had waar nog één deskundoloog ontbrak. Of ik..? Te zeer verbouwereerd over zoveel misplaatste beweegredenkennis, in combinatie met de gedachte dat het misschien ook wel gezelli was zei ik ja, mijzelf afvragend of ik mijn inmiddels vervaagde kennis nog zou weten te activeren..

Bijna twee uur voor aanvang van de strijd der strijden, sloot ik achter aan in de indrukwekkende rij van zelfverklaarde popmuzikologen. Zij waren duidelijk veteranen, die wisten dat de strijd al begon bij het veroveren van de beschikbare tafeltjes en stoelen. Op achterstand kwamen we binnen, maar wisten uiteindelijk nog uit een bijzaal een paar bijzetstoelen te bemachtigen. Een aantal van mijn teamgenoten had merkbaar last van een hangover van the night before, maar wierp zich toch vol overgave in de strijd om het reproduceren van zo veel mogelijk poptrivialia.

Het werd hartstikke gezellig en we zijn uiteindelijk, niet onverdienstelijk, 10^de geworden van de 34 deelnemende teams. Volgende maand gaan we voor een medaille. Let maar op.